Porez na dobit

Iako se porez na dobit korporacija od 10% u Srbiji često naziva vrlo niskim i time stimulativnim za strane investicije, na sledećoj slici vidimo kakva je situacija sa ostalim zemljama u Evropi (članice EU su prikazane). Srbija se dakle nalazi samo na polovini liste (kliknite na sliku za uvećanje).

Neuspeh države #2

1. U vezi sa poslednjim dešavanjima oko referenduma u Republici Srpskoj (ako se to uopšte razlikuje od onoga što se tamo dešava već više godina), kao i najave regulisanja verskog života u Crnoj Gori, linkujem tekst koji govori o izgradnji nacija „Is a nation something that can be built?“ iz časopisa Freeman.

In other words nations are spontaneous orders that emerge from the daily choices of people about the language they use and the other ways in which they participate in, or withdraw from, a variety of cultural forms. The people themselves constitute a “nation” by their individual choices.

While economists and other social scientists have a pretty good idea of what constitutes a functional nation, they have much less knowledge about how to bring a “failed nation” to that point. How nations emerge is a process that is both complex and unique to each particular country. All that we can do is get out of the way and let people figure it out for themselves.

2. Diplomatija ne funkcioniše.

"I don't know why Bildt needed to make contact with Al Khalifa so urgently but Twitter would likely be far quicker than normal diplomatic channels and he knows that someone will pick it up immediately."

3. Nacionalni plan regionalnog razvoja?!? Mislio sam da je problem sa regionalnim razvojem baš u tome što ima previše nacionalnog planiranja, pa onda opštine i regioni nemaju slobodu da raspolažu svojom imovinom i kreiraju samostalnu politiku. Ovako, malo je previše, čak i za predizbornu kampanju.

4. Koridor je bolno pitanje. Nesumnjivo.

5. Autobuske stanice pred bankrotom. Ključne reči: komisija, kategorizacija, PKS, zakon, određivanje cena

Religija i libertarijanizam

Na drugi dan Uskrsa, tri interesantna teksta o odnosu religije (prevashodno se govori o hrišćanstvu) i načela libertarijanizma:

1. God: The Author of Liberty

Whenever a significant number of people become aware of their inner freedom and its demands, they will have little trouble in estab­lishing the secular institutions of liberty in their society. They will limit government so that there will be no political invasions of the sacred prerogatives of individual persons; they will secure every person’s rightful property, and trust their economic problems to the market for solution.

2. Is Libertarianism Compatible with Religion?

The Bible commands the Christian to devise not evil against his neighbor (Proverbs 3:29), love his neighbor as himself (Romans 13:9), show meekness unto all men (Titus 3:2), do good unto all men (Galatians 6:10), provide things honest in the sight of all men (Romans 12:21), and live peaceably with all men (Romans 12:18). If libertarianism is not compatible with these things then it is not compatible with anything. (…)

Can a Christian assault someone in the name of the Lord Jesus? Can a Christian steal from someone heartily, as to the Lord? Can a Christian kill someone to the glory of God? I think the answer to these questions is obvious. And I also think it is apparent that libertarianism is compatible with the Christian religion.

But I would go a step further. Not only is libertarianism compatible with the most strict, most biblically literal form of Christianity, it is demanded by it.

3. Progressives, Libertarians and God’s Economy

There is a sense in which we can understand the Kingdom of God as “God’s economy.” But this does not mean we will find in the New Testament a prescription for legislative structures by which society ought to be run. Instead, we will find something more valuable than legal remedies or answers to the debate over economic distribution. We will find answers to the core problem of sin through Jesus’ demonstration of the Kingdom of God. God’s economy is about the health of human relationships, not the ideal institutional structures. To misunderstand this is a recipe for dangerously applying Jesus’ Kingdom ethics to an unjust and inadequate institutional framework. As my friend Art Carden has put it, “The important question in social science is not really evaluating the moral quality of the outcome, but evaluating the institutions that produce the outcome” (emphasis mine).

Pranje ruku i regulacija

Otvoreno pismo jednog blogera sa Monda predsedniku Evropske komisije Barozu, u kome se skreće pažnja na brojne nedostatke i daju smernice za poboljšanje uputstva za pranje ruku u toaletu zgrade Evropske komisije.


Lično smatram da je proces pranja ruku veoma lepo razložen u pet koraka i pohvaljujem metodološki pristup. No, ako malo pažljivije osmotrimo, videćemo da se kao prvi korak preporučuje kvašenje ruku vodom. Vrlo tačno gospodine Barozo, smatram to važnom prvom stepenicom u pranju ruku koje je, ipak, jedan proces koji mora da ima više faza. No, dozvolite da primetim da bi bilo mnogo uputnije kada bi se u Uputstvu dale i sugestije KAKO da se ruke ovlaže? Recimo, nigde se na kaže da valja najpre odvrnuti slavinu! Takođe, ja bih lično tu dodao da se najstrože zabranjuje odvrtanje slavine ušima, nosom, trepavicama ili ne daj bože ustima. Potom, kaže se dalje u Uputstvu, “stavite 3 do 4 miligrama tečnog sapuna na ruke”. A kako to postići gospodine Barozo ako pri ruci nema precizne vage a bogami ni pipete!

Kad EPS drži predavanje o smanjenju troškova

Ne postoji bolji primer za tvrdnju kako javno preduzeća nikako ne mogu da budu uspešna u poslu kojim se bave od ove današnje izjave jednog od direktora EPS-a, kojom se kritikuju privatna pekarska preduzeća za neefikasnost i prelivanje troškova na potrošače (kao posledica najavljenog povećanja cene struje). Naravno da je takva kritika na mestu jer sa gubitkom od 85 miliona evra iz 2009. godine, EPS je nesumnjivo najbolji sagovornik na temu racionalizacije troškova.

Nakon ove izjave se sa žaljenjem može konstatovati da jedan ovakav stručnjak za pekarsku industriju traći svoje vreme u EPS-u kad sigurno može mnogo bolje da unovči svoje znanje.

Insistirati na prodaji Telekoma

Nakon nekih izjava od strane predstavnika vlasti kako privatizacija Telekoma može biti komplikovana a možda i neuspešna, javili su se i stručnjaci koji pozdravljaju takav eventualni ishod, a na veliko iznenađenje njima se pridružuje i Duško Vujović.

Njegov argument je da je opravdana bojazan prodavca da zbog situacije na svetskom tržištu neće biti postignuta zadovoljavajuća cena, pa ima smisla odustati od prodaje. Međutim, ovim se zanemaruju svi negativni efekti produženog državnog vlasništva i upravljanja nad ovim preduzećem, a koji su daleko bitniji od eventualne razlike u ceni koja se može ugovoriti danas u odnosu na neke drugačije tržišne uslove. Osim lošije konkurencije na tržištu, tu su i sve posledice koje su uvek povezane sa državnim preduzećima, a koje ne treba posebno nabrajati.

Očito je da Vujović, kao i većina političara nakon 2000. godine, privatizaciju posmatra kao sredstvo za popunjavanje budžeta. Međutim, privatizacija bi trebalo da bude cilj sam za sebe, gde je sam čin transformacije državne svojine u privatnu osnovni cilj koji se želi postići, zajedno sa brojnim efektima koje takva promena nosi: promenu ekonomskog ambijenta i načina poslovanja, promenu sistema podsticaja unutar samog preduzeća, odnosa prema okruženju itd. Svakako treba nastojati da i prihodi iz takve transakcije budu maksimalni u datom trenutku, ali oni nisu argument zbog koga se može odustati od transformacije vlasništva. Čekanjem na veću cenu u budućnosti se ne dobija na vremenu, jer se u međuvremenu multiplikuju negativni efekti državnog vlasništva nad takvom imovinom, zbog čega se vrednost takvog preduzeća teško može dodatno uvećati. Šta više, čak i ako cena bude veća, opet postoji preveliki trošak odložene reforme u jednom segmentu (što je i osnovni problem u našim ukupnim reformama).

Inače, interesantno je da je isti ekonomista pre neki dan izjavio i da će nas „partijski interesi udaviti“. Ne znam onda kako misli da se društvo oslobodi te napasti koja hoće da ga udavi, ako dopušta da ona zadrži osnovne poluge koje sada ima.

Ron Paul, drugi put

Kongresmen Ron Paul je, kao i prošle godine, pobedio na CPAC (Conservative Political Action Conference). Ovde je ceo govor, koji počinje osvrtom na krizu u Egiptu:

Kratak citat sa Lew Rockwell Blog-a na ovu temu:

Ron Paul won the CPAC straw poll, as you know. But it isn’t fair, they say. He inspired all those people to come vote for him. Um, well, isn’t that the point?